<\/strong><\/p>\nT\u0119cza? Sznur do bielizny okr\u0119cony<\/p>\n
wok\u00f3\u0142 Sopotu. T\u0119cza dobrze naci\u0105gni\u0119ta<\/p>\n
brz\u0119czy jak b\u0105k beczy jak baranek<\/p>\n
w krzaku berberysu.<\/p>\n
<\/p>\n
Us\u0142ysza\u0142em \u015bpiew t\u0119czy i uwierzy\u0142em w<\/p>\n
tryumf Adamka. Wieczorem zosta\u0142 zbity<\/p>\n
jak pies. Na zboczu \u0141ysej G\u00f3ry si\u0144ce \u015bwiat\u0142a<\/p>\n
czarny bez b\u0142\u0105dz\u0105ce alikwoty.<\/p>\n
<\/p>\n
Pi\u0119\u015bciami ok\u0142ada\u0142em \u0141ys\u0105 G\u00f3r\u0119 za walki<\/p>\n
sko\u0144czone przed czasem mi\u0142osne kl\u0119ski<\/p>\n
przegrane bitwy z potworami.<\/p>\n
<\/p>\n
G\u00f3ra st\u0119ka\u0142a jak krowa ko\u0142ysa\u0142a si\u0119 jak na<\/p>\n
haku trup. Od wschodu do zachodu nic tylko<\/p>\n
to \u015bcierwo. T\u0119cza. Gr\u00f3b.<\/p>\n
<\/p>\n
Co znajdujemy w rzeczonym wierszu? Specyficzn\u0105 wizyjno\u015b\u0107, w kt\u00f3rej \u015bwiat dost\u0119pny zmys\u0142om poddany zostaje swoistej refiguracji. T\u0119cza przemienia si\u0119 w sznur do bielizny, nast\u0119pnie za\u015b w bucz\u0105cego b\u0105ka, kt\u00f3ry natychmiast przedzierzga si\u0119 w baranka zapl\u0105tanego w krzak berberysu. Bo Kuczkowski pisze w\u0142asn\u0105 ksi\u0119g\u0119 Metamorfoz<\/em>, w kt\u00f3rej bokserski pojedynek Tomasza Adamka z Witalijem Kliczk\u0105 mo\u017ce sta\u0107 si\u0119 figur\u0105 b\u0142ogos\u0142awionej winy, felix culpa<\/em>, obrazem ludzkiego upadku i niepoj\u0119tej Bo\u017cej dobroci, kt\u00f3ra grzesznika ponosi z najwi\u0119kszego upadku i z najczarniejszej rozpaczy. \u015amier\u0107 przemienia si\u0119 w \u017cycie, gr\u00f3b odsy\u0142a do ko\u0142yski, a kl\u0119ska staje si\u0119 \u2013 trudnym do poj\u0119cia, ale jak\u017ce rzeczywistym \u2013 synonimem zwyci\u0119stwa. Jak w jednym ze starszych wierszy autora Ruchomych \u015bwi\u0105t<\/em>, opatrzonym tytu\u0142em Anio\u0142 Jeffa Buckley’a<\/em>, w kt\u00f3rego zako\u0144czeniu czytamy:<\/p>\n <\/p>\n
mi\u0142o\u015b\u0107 nie jest marszem<\/p>\n
zwyci\u0119stwa, ale nieko\u0144cz\u0105cym si\u0119<\/p>\n
<\/p>\n
szeregiem kl\u0119sk, po kt\u00f3rych<\/p>\n
\u2013 wci\u0105\u017c wy\u017cej i wy\u017cej \u2013 wspina si\u0119<\/p>\n
twoje Alleluja.<\/p>\n
<\/p>\n
Dlaczego Krzysztof Kuczkowski pisze? Jedn\u0105 z najbardziej zasadniczych racji uzasadniaj\u0105cych jego tw\u00f3rczo\u015b\u0107 przynosi motto Ruchomych \u015bwi\u0105t<\/em>, zaczerpni\u0119te z Traktatu teologicznego <\/em>Czes\u0142awa Mi\u0142osza: \u201eOby do naszej mowy wr\u00f3ci\u0142a rzeczywisto\u015b\u0107, \/ to znaczy sens, niemo\u017cliwy bez absolutnego punktu odniesienia\u201d. Kuczkowski pisze z g\u0142odu, z g\u0142odu rzeczywisto\u015bci, z t\u0119sknoty za tym, co jest, co istnieje i nie podlega kwestionowaniu, a tak\u017ce za Tym, Kt\u00f3ry Jest.<\/p>\nPoeta dobrze jednak wie, \u017ce o sprawach najpierwszych nie spos\u00f3b dzi\u015b m\u00f3wi\u0107 tak, jak m\u00f3wi\u0142o si\u0119 sto, dwie\u015bcie lat temu. \u017be nasz\u0105 percepcj\u0119, percepcj\u0119 ludzi wsp\u00f3\u0142czesnych, odbiorc\u00f3w (i wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u00f3w) kultury multimedialnej, nieustannie co\u015b zak\u0142\u00f3ca. Odzywa si\u0119 jeden g\u0142os, lecz zanim zd\u0105\u017cy w pe\u0142ni rozbrzmie\u0107, jaki\u015b inny g\u0142os przejmuje nad nim kontrol\u0119 \u2013 i m\u00f3wi\u0105 naraz, przemawiaj\u0105 r\u00f3wnocze\u015bnie, dwa-trzy g\u0142osy, nawzajem si\u0119 znosz\u0105ce, uniewa\u017cniaj\u0105ce, podaj\u0105ce si\u0119 w w\u0105tpliwo\u015b\u0107. Kuczkowski jest poet\u0105 \u2013 by tak rzec \u2013 multimedialnym, ma bowiem g\u0142\u0119bok\u0105 \u015bwiadomo\u015b\u0107 kulturowego, cywilizacyjnego kontekstu. W rozmowie z Wojciechem Kassem powiada:<\/p>\n
<\/p>\n
No wi\u0119c lubi\u0119 intelektualn\u0105 przewrotno\u015b\u0107, ironiczny dystans, stawianie trudnych pyta\u0144. Lubi\u0119 utrudnia\u0107 \u017cycie rozmaitym interpretatorom i ksi\u0119gowym literatury, i tak np. staram si\u0119 nie ulega\u0107 naporowi popkultury, jednocze\u015bnie nie zamykam si\u0119 na to, co w niej dobre; nie p\u0119dz\u0119 za mod\u0105, jednocze\u015bnie chc\u0119 zaznaczy\u0107, \u017ce to, co na czasie, nie jest mi zupe\u0142nie obce; [\u2026] lubi\u0119 m\u00f3wienie powa\u017cne i odpowiedzialne, zw\u0142aszcza w sferze warto\u015bci, ale wiem, \u017ce powaga pozbawiona poczucia humoru mo\u017ce by\u0107 \u015bmiertelnie nudna itd. (\u201eChodzi o jak najwi\u0119kszy zamach\u2026\u201d Z Krzysztofem Kuczkowskim poet\u0105, eseist\u0105, redaktorem naczelnym dwumiesi\u0119cznika literackiego \u201eTopos\u201d rozmawia Wojciech Kass<\/em>, \u201eNowa Okolica Poet\u00f3w\u201d 2008, nr 3, s. 50)<\/p>\n <\/p>\n
Autor Ruchomych \u015bwi\u0105t <\/em>rozumie i najg\u0142\u0119biej pojmuje j\u0119zyki nowoczesno\u015bci, przemawia tymi j\u0119zykami, ale \u2013 niespostrze\u017cenie \u2013 jego wiersz wyst\u0119puje przeciw nim. Przeczytajmy Tryb powtarzania<\/em>, jeden z najwa\u017cniejszych utwor\u00f3w ksi\u0105\u017cki nagrodzonej laurem im. ks. Jana Twardowskiego. Przytaczanie tu wszystkich bez wyj\u0105tku wers\u00f3w zaj\u0119\u0142oby zbyt wiele czasu, wyjmijmy wi\u0119c tylko te najbardziej istotne:<\/p>\n <\/p>\n
Nie wiem, czy to co\u015b znaczy. Prawda nie jest<\/p>\n
ruchoma. \u015awiat kr\u0105\u017cy wok\u00f3\u0142 prawdy, ale prawdy<\/p>\n
zna\u0107 nie chce. Z samego obracania si\u0119 nic nie wynika.<\/p>\n
<\/p>\n
To stwierdzenie rzeczy pierwszych, zakre\u015blenie granic \u015bwiadomo\u015bci, granic nieprzekraczalnych. Bo prawdy si\u0119 nie negocjuje. Ona jest lub jej nie ma.<\/p>\n
Nast\u0119pnie \u2013 ironiczny, bez w\u0105tpienia \u2013 portret wsp\u00f3\u0142czesno\u015bci, w kt\u00f3rej wszyscy poruszamy si\u0119 i jeste\u015bmy:<\/p>\n
<\/p>\n
Jak si\u0119 nazywasz? Nie wiem. Sk\u0105d jeste\u015b? Nie wiem.<\/p>\n
[\u2026]<\/p>\n
Im mniej widz\u0119 tym wi\u0119cej rozumiem ale<\/p>\n
nie zapami\u0119tuj\u0119 tego co zrozumia\u0142em. \u017beby widzie\u0107<\/p>\n
nie musisz patrze\u0107. Obserwuj obserwuj\u0105cego. Jeste\u015b<\/p>\n
wystarczaj\u0105co stary \u017ceby by\u0107 dobrym trupicielem.<\/p>\n
Umarli \u015bledz\u0105 umar\u0142ych. Umarli podgl\u0105daj\u0105 si\u0119<\/p>\n
nawzajem k\u0142\u00f3c\u0105 si\u0119 o lepsze miejsca na cmentarzach<\/p>\n
z satysfakcj\u0105 czytaj\u0105 nekrologi dawnych przyjaci\u00f3\u0142<\/p>\n
nad trumnami poet\u00f3w recytuj\u0105 ich wiersze. Za p\u00f3\u017ano.<\/p>\n
<\/p>\n
W owo cmentarzysko kultury (kultury niegdy\u015b zakorzenionej w sprawach ducha, kt\u00f3ra odesz\u0142a od w\u0142asnych \u017ar\u00f3de\u0142), wst\u0119puje poch\u00f3d pierwszokomunijnych dzieci:<\/p>\n
<\/p>\n
Z kosza ko\u015bcio\u0142a wysypuj\u0105 si\u0119 dziewczynki. Maj\u0105 bia\u0142e<\/p>\n
trzewiczki bia\u0142e r\u0119kawiczki bia\u0142e modlitewniki<\/p>\n
bia\u0142e wianki. Dziewczynki id\u0105 po\u015br\u00f3d umar\u0142ych.<\/p>\n
<\/p>\n
\u201eTutaj wszystko jest ciemne\u201d – m\u00f3wi podmiot wiersza, a za nim powtarza Kuczkowski. Jego s\u0142owo jest pr\u00f3b\u0105 obja\u015bnienia, zrozumienia, wsp\u00f3\u0142czuj\u0105cego opatrzenia wszystkich bolesnych miejsc wsp\u00f3\u0142czesno\u015bci, wszystkich j\u0105trz\u0105cych si\u0119 zranie\u0144 postchrze\u015bcija\u0144skiej kultury.<\/p>\n
Powiada poeta w rozmowie z Wojciechem Kassem:<\/p>\n
<\/p>\n
Obrazy to tylko narz\u0119dzia nazywania i przekazywania poetyckiego komunikatu. Wiem, \u017ce wed\u0142ug ewangelii postmodernistycznej prawda jest ruchoma i niepochwytna, ale ja mam gdzie\u015b to, co g\u0142osz\u0105 \u201epo\u015bci\u201d. Gdzie\u015b przecie\u017c jest ten \u201etajemniczy punkt oparcia, wok\u00f3\u0142 kt\u00f3rego mo\u017cna budowa\u0107 \u017cycie\u201d [\u2026].<\/p>\n
Warto przedziera\u0107 si\u0119 i przez \u017cycie, i przez s\u0142owa, \u017ceby uchwyci\u0107 to co\u015b, co daje nadziej\u0119. Warto przebiega\u0107 labirynty, kopa\u0107 artezyjskie studnie, schodzi\u0107 w g\u0142\u0105b ziemi i szybowa\u0107 my\u015bl\u0105 w niebo, odrzuca\u0107 to co zewn\u0119trzne i powierzchowne, \u017ceby dotrze\u0107 do tego co JEST. (\u201eChodzi o jak najwi\u0119kszy zamach\u2026\u201d Z Krzysztofem Kuczkowskim poet\u0105, eseist\u0105, redaktorem naczelnym dwumiesi\u0119cznika literackiego \u201eTopos\u201d rozmawia Wojciech Kass<\/em>, \u201eNowa Okolica Poet\u00f3w\u201d 2008, nr 3, s. 62)<\/p>\n <\/p>\n
Poezja wyrastaj\u0105ca z pragnienia, by dotrze\u0107 do tego co JEST, by poj\u0105\u0107 i opisa\u0107 to, co pojmowaniu i opisaniu si\u0119 wymyka, poezja w przedziwny, paradoksalny spos\u00f3b realizuj\u0105ca owo pragnienie \u2013 zas\u0142uguje na najwy\u017csze laury.<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
dr Przemys\u0142aw Dakowicz<\/em><\/p>\nKatedra Literatury XX i XXI wieku<\/em><\/p>\nUniwersytet \u0141\u00f3dzki<\/em><\/p>\n <\/p>\n
Wojciech Kaliszewski<\/strong><\/p>\n <\/p>\n
Laudacja wyg\u0142oszona podczas wr\u0119czania Adrianie Szyma\u0144skiej Medalu im. ksi\u0119dza Jana Twardowskiego za ca\u0142okszta\u0142t tw\u00f3rczych dokona\u0144.<\/strong><\/p>\n <\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
Adriana Szyma\u0144ska jest poetk\u0105 wybitn\u0105, ale przy tym niezwykle skromn\u0105, codzienn\u0105. Paradoksalno\u015b\u0107, sprzeczno\u015b\u0107 i nieomal oksymoroniczno\u015b\u0107 tego stwierdzenia podkre\u015bla tylko wyj\u0105tkowy, w\u0142asny i niepowtarzalny trop jej tw\u00f3rczo\u015bci. Poetka od p\u00f3\u0142 wieku nieprzerwanie \u201eszkoli zmys\u0142y by poj\u0105\u0107 tajemnic\u0119 istnienia\u201d. Debiutowa\u0142a tomem Nieba codzienno\u015bci<\/em> w roku 1968, wiedz\u0105c, \u017ce ryzykuje, \u017ce zanurza si\u0119 w s\u0142ownej niesko\u0144czono\u015bci i \u017ce w tej niesko\u0144czono\u015bci \u2013 aby by\u0107 – musi odnale\u017a\u0107 w\u0142asn\u0105 dykcj\u0119. Co wi\u0119cej od samego pocz\u0105tku wiedzia\u0142a, \u017ce ta bezgraniczna wsp\u00f3lnota poetyckich j\u0119zyk\u00f3w zosta\u0142a jakby powierzona jej pieczy, \u017ce ma swoim s\u0142owem troszczy\u0107 si\u0119 o s\u0142owa inne i innych, \u017ce ma je o\u015bwietla\u0107, \u017ce poezja to nie jest igraszka, ale \u2013 nie trac\u0105c nic z lekko\u015bci, powabu zmys\u0142\u00f3w i harmonii wsp\u00f3\u0142brzmie\u0144 \u2013 to zadanie naprawd\u0119 wa\u017cne i tw\u00f3rcze, kszta\u0142tuj\u0105ce posta\u0107 \u015bwiata.<\/p>\n P\u00f3\u0142 wieku to sub specie aeternitatis <\/em>niewiele, lecz z punktu widzenia cz\u0142owieka to nieomal wieczno\u015b\u0107. Ale Adriana Szyma\u0144ska sta\u0142a si\u0119 mimo to jej w\u0142adczyni\u0105, umia\u0142a nad jej niesko\u0144czono\u015bci\u0105 zapanowa\u0107, ods\u0142oni\u0107 jej tajemnice, wydoby\u0107 ukryte w niej kszta\u0142ty i – co najwa\u017cniejsze \u2013 zawsze umia\u0142a rozpoznawa\u0107 ca\u0142e bogactwo zmieniaj\u0105cego si\u0119 czasie \u015bwiata, wierz\u0105c mocno w nie\u015bmiertelno\u015b\u0107 ludzkiej duszy i metafizyczny sens poezji. Sama uj\u0119\u0142a to kiedy\u015b niezwykle trafnie m\u00f3wi\u0105c, \u017ce w pisaniu chodzi jej o to \u201e \u2026by z >z niczego<, co jest niepisaniem, chaosem, powszednio\u015bci\u0105, tworzy\u0107 budowl\u0119 sensu, wewn\u0119trznej si\u0142y, kochania.\u201d Jej poezja wznosi si\u0119 wi\u0119c na fundamencie wiary i nadziei, umacniana jakby nieustannie przekonaniem, \u017ce poetyka jest funkcja etyki. Ale \u2013 podkre\u015bli\u0107 trzeba to mocno: etyki pe\u0142nej mi\u0142o\u015bci, zrozumienia i otwarto\u015bci wobec ca\u0142ej rzeczywisto\u015bci. Bo kocha\u0107 \u015bwiat i ludzi to chcie\u0107, aby ten \u015bwiat stawa\u0142 si\u0119 dobry i celowy. Dlatego poezja musi tak\u017ce \u2013 tu znowu przywo\u0142am s\u0142owa samej poetki – \u201eby\u0107 siekier\u0105, kt\u00f3ra rani nie po to, aby rani\u0107, lecz aby uobecni\u0107 op\u00f3r wobec z\u0142a\u201d. A ono \u2013 wytrwa\u0142e i cierpliwe – we wsp\u00f3\u0142czesnym \u015bwiecie dzia\u0142a wielorako, na przyk\u0142ad poprzez odwracanie znacze\u0144, burzenie porz\u0105dku tradycji, czy rozsadzanie struktury j\u0119zyka. Tak mocna i zdecydowana postawa aksjologiczna – ocalaj\u0105ca, ratuj\u0105ca i broni\u0105ca prawa do mi\u0142o\u015bci, wsp\u00f3\u0142czucia, \u017calu, \u0142ez, ale tak\u017ce do prostej rado\u015bci, \u015bmiechu i zabawy – sprawia, \u017ce wiersze Adriany Szyma\u0144skiej tworz\u0105 wci\u0105\u017c poszerzany, \u017cywy zbi\u00f3r zachwycaj\u0105cy autentyczno\u015bci\u0105 i jasno wyra\u017cana prawd\u0105. Poetka czerpie ze \u017ar\u00f3de\u0142 niek\u0142amanych prze\u017cy\u0107, z tego, co jest rzeczywistym tworzywem wype\u0142niaj\u0105cym form\u0119 autobiograficzn\u0105. W jej wierszach goszcz\u0105 wi\u0119c na przyk\u0142ad – na prawach wra\u017cliwych \u015bwiadk\u00f3w ludzkich przyg\u00f3d – drobiazgi podr\u0119czne, rzeczy, przedmioty pospolite, osobiste. Ich obecno\u015b\u0107 wi\u0105\u017ce \u015bwiat uczu\u0107 i dozna\u0144 z konkretnym wymiarem, z tym, co dokonuje si\u0119 tutaj i teraz. T\u0119 niezwyk\u0142o\u015b\u0107 dozna\u0144, spotka\u0144 i ol\u015bnie\u0144 uda\u0142o Szyma\u0144skiej uchwyci\u0107 w przepi\u0119knym wierszu o muzycznym tytule Aria na strunie G<\/em>:<\/p>\n Nie szukaj cud\u00f3w ponad ziemi\u0105<\/p>\n
bo one blisko s\u0105: na d\u0142oni<\/p>\n
twej siada w\u0142a\u015bnie Anio\u0142 nag\u0142y<\/p>\n
strojny w ulotno\u015b\u0107 swych przeznacze\u0144.<\/p>\n
Wiersze powstaj\u0105 w chwilach wyj\u0105tkowego napi\u0119cia i skupienia wszystkich wewn\u0119trznych si\u0142 ludzkich. W chwilach niezwyk\u0142ych, w takich, w kt\u00f3rych cz\u0142owiek zostaje o\u015bwiecony \u015bwiat\u0142em wiary. W tym sensie wiara i poezja s\u0105 sobie bliskie, otwieraj\u0105 bowiem cz\u0142owieka na inny \u2013 ni\u017c doczesny \u2013 wymiar istnienia, umacniaj\u0105 go w trwaniu i ostatecznie pozwalaj\u0105 wy\u015bpiewa\u0107 pie\u015b\u0144 rado\u015bci:<\/p>\n
Wierzy\u0107 u progu snu w nie\u015bmiertelno\u015b\u0107 \u015bwitu<\/p>\n
i wej\u015b\u0107 \u2013 z zamkni\u0119tymi oczami \u2013 w \u015bwiat\u0142o<\/p>\n
nowego poranka. I\u015b\u0107, ci\u0105gle wierz\u0105c, po strunie<\/p>\n
wszech\u015bwiata tak ma\u0142ej, ze niewymierzalnej.<\/p>\n
Nie b\u0119d\u0105c ju\u017c \u2013 by\u0107 bij\u0105cym wci\u0105\u017c t\u0119tnem<\/p>\n
pracowitego zachwytu.<\/p>\n
Ten wiersz nazywa si\u0119 Metanoia<\/em>. Nawr\u00f3cenie. Takich \u201enawr\u00f3ce\u0144\u201d, takich \u201emetanoicznych\u201d zapis\u00f3w jest w poezji Adriany Szyma\u0144skiej bardzo du\u017co. Tworz\u0105 one uk\u0142ad niezwyk\u0142ych stopni, prowadz\u0105cych cz\u0142owieka w porz\u0105dku wertykalnym ku eschatologii, ku horyzontowi, z kt\u00f3rego mo\u017ce spogl\u0105da\u0107 na \u015bwiat w perspektywie nieprzemijaj\u0105cej rado\u015bci. Psalmiczne, modlitewne i hymniczne kszta\u0142ty jej wierszy otwieraj\u0105 si\u0119 na ca\u0142o\u015b\u0107 istnienia, na to co przed \u201elini\u0105 \u015bmierci\u201d i to, co poza ni\u0105. Na widziane i przeczuwane. Na Niesko\u0144czono\u015b\u0107. Na Boga.<\/p>\n Szyma\u0144ska ma rzadki dar chwytania rzeczywisto\u015bci w stanie dynamicznym. W jej wierszach \u015bwiat ca\u0142y czas \u201estaje si\u0119\u201d, rozwija, zmienia, szuka formy. Dlatego jej poetyckie tonacje \u2013 raz pe\u0142ne smutku, elegijne, to znowu radosne , s\u0142oneczne nieustannie si\u0119 uzupe\u0142niaj\u0105, dope\u0142niaj\u0105, dialoguj\u0105, sk\u0142adaj\u0105c si\u0119 na kanon jej wierszy. Na poetycko przeczuwan\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107.<\/p>\n
Adriana Szyma\u0144ska jest \u2013 powt\u00f3rz\u0119 poetk\u0105 wybitn\u0105, ale jest tak\u017ce niezwykle ciekaw\u0105 eseistk\u0105, autork\u0105 wnikliwych sad\u00f3w krytycznoliterackich, pisuje dla dzieci. Jest pisark\u0105 z wielk\u0105 pasj\u0105 poznawcz\u0105, z wielk\u0105 energi\u0105 tw\u00f3rcz\u0105 i zarazem z wielk\u0105 pokor\u0105 wobec \u015bwiata i ludzi. Wobec wszelkiego istnienia. <\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/p>\n
<\/strong><\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" <\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"_et_pb_use_builder":"","_et_pb_old_content":"","_et_gb_content_width":"","ngg_post_thumbnail":0},"categories":[14,63],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/library.pruszkow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12546"}],"collection":[{"href":"https:\/\/library.pruszkow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/library.pruszkow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/library.pruszkow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/library.pruszkow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=12546"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/library.pruszkow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12546\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":13718,"href":"https:\/\/library.pruszkow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/12546\/revisions\/13718"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/library.pruszkow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=12546"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/library.pruszkow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=12546"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/library.pruszkow.pl\/index.php\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=12546"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
![\"\"](\"https:\/\/library.pruszkow.pl\/wp-content\/uploads\/2018\/05\/IMG_3064.jpg\")
<\/a><\/p>\n