![\"IMG_3851\"](\"https:\/\/library.pruszkow.pl\/wp-content\/uploads\/2016\/05\/IMG_3851.jpg\")
<\/a><\/p>\n29 maja w Sali Koncertowej Pa\u0142acu Soko\u0142a odby\u0142 si\u0119 uroczysty Fina\u0142 kolejnej edycji Nagrody Literackiej imienia Ksi\u0119dza Jana Twardowskiego<\/strong><\/span><\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n Po powitaniu zaproszonych go\u015bci, g\u0142os zabra\u0142 Przewodnicz\u0105cy Kapitu\u0142y ksi\u0105dz Janusz Kobierski i odczyta\u0142 tegoroczny werdykt, wraz z jego uzasadnieniem.<\/p>\n <\/p>\n Nast\u0119pnie Cz\u0142onek Kapitu\u0142y, Wojciech Kaliszewski przedstawi\u0142 swoj\u0105 laudacj\u0119 na cze\u015b\u0107 Erwina Kruka, nagrodzonego Medalem za ca\u0142okszta\u0142t tw\u00f3rczo\u015bci.<\/p>\n <\/p>\n Laudacj\u0119 dla tegorocznego zwyci\u0119zcy – Adama Wagi – wyg\u0142osi\u0142 ksi\u0105dz Janusz Kobierski.<\/p>\n Po wr\u0119czeniu nagr\u00f3d i dyplom\u00f3w nast\u0105pi\u0142a cz\u0119\u015b\u0107 artystyczna wieczoru, w kt\u00f3rej obejrzeli\u015bmy spektakl poetycki w wykonaniu Teresy Lipowskiej i Grzegorza Gieraka – Za zielonymi drzwiami<\/strong><\/em>, na kt\u00f3ry z\u0142o\u017cy\u0142y si\u0119 wiersze ksi\u0119dza Twardowskiego i wspomnienia Teresy Lipowskiej.<\/p>\n Uroczysto\u015b\u0107 dope\u0142ni\u0142o spotkanie towarzyskie z kwiatami, autografami i pami\u0105tkowymi fotografiami.<\/p>\n Fotografowa\u0142 Tomasz Malczyk – G\u0142os Pruszkowa. Wi\u0119cej fotografii w naszej Galerii.<\/a><\/p>\n <\/p>\n Wojciech Kaliszewski<\/strong><\/p>\n \u00a0<\/strong><\/p>\n <\/p>\n Obecne, trwa\u0142e, ludzkie<\/em><\/strong><\/p>\n \u00a0<\/em><\/strong><\/p>\n \u00a0<\/em><\/strong><\/p>\n Laudacja wyg\u0142oszona 29 maja 2016<\/em><\/p>\n roku podczas wr\u0119czania Medalu im. ks. Jana Twardowskiego\u00a0 Erwinowi Krukowi<\/em><\/p>\n za ca\u0142okszta\u0142t dokona\u0144 poetyckich.<\/em><\/p>\n <\/p>\n Na pocz\u0105tku wydanej w 1989 roku Kroniki z Mazur<\/em> Erwina Kruka znalaz\u0142o si\u0119 jedno z najwa\u017cniejszych zda\u0144 w polskiej literaturze powojennej: \u201eCo mia\u0142o si\u0119 zdarzy\u0107, to ju\u017c si\u0119 zdarzy\u0142o.\u201d Waga tego zdania polega na tym, \u017ce scala ono w jedn\u0105 nierozerwaln\u0105 ca\u0142o\u015b\u0107 sens pisarskiego trudu, sens budowania opowiadania z wymiarem \u015bwiata realnego. Jedno zanurzone jest w drugim. To, co opowiedziane jest \u201ezdarzone\u201d w tym, co \u201eju\u017c si\u0119 zdarzy\u0142o\u201d. Przysz\u0142o\u015b\u0107 istnieje w tym, co przesz\u0142e. W tw\u00f3rczo\u015bci Kruka ca\u0142y \u015bwiat zmys\u0142\u00f3w, duchowych napi\u0119\u0107, psychologicznych i biologicznych do\u015bwiadcze\u0144 to nie tylko \u015bwiat przedstawiony, ale tak\u017ce \u015bwiat rzeczywisty. Rzeczywisty w tym znaczeniu, \u017ce trzymaj\u0105cy si\u0119 granic prawdy, kt\u00f3ra nigdy \u2013 nawet w najbardziej tragicznych chwilach \u2013 nie jest \u2013 cho\u0107 cz\u0119sto wydaje si\u0119 inaczej – ponad miar\u0119 ludzkich mo\u017cliwo\u015bci. A zmierzy\u0107 si\u0119 z prawd\u0105 w tym, co \u201eju\u017c si\u0119 zdarzy\u0142o\u201d znaczy tutaj tyle, co pokona\u0107 w\u0142asny l\u0119k i po ludzku odnale\u017a\u0107 si\u0119 w \u201ezdarzonym\u201d.<\/p>\n Bohater Kroniki z Mazur<\/em> ma za sob\u0105 przesz\u0142o\u015b\u0107 odbieraj\u0105c\u0105 prawo do nieprzerwanego istnienia. \u201ePowoli, bezg\u0142o\u015bnie i prawie niezauwa\u017cenie zagin\u0119\u0142a kraina jego narodzin. Je\u017celi jeszcze nie do ko\u0144ca, to tylko dlatego, \u017ce on sam, maj\u0105c \u015bwiadomo\u015b\u0107 kresu, by\u0142 na tyle bezradny, by mie\u0107 pragnienia, aby tej wiadomo\u015bci nie przyjmowa\u0107 do siebie. Wci\u0105\u017c jeszcze \u017cy\u0142, a niepok\u00f3j serca ka\u017cdym uderzeniem przypomina\u0142, jak trudny to i zwodniczy bieg, \u017ceby cokolwiek z tego, co uleg\u0142o zatraceniu, wyszarpa\u0107 z ciemno\u015bci, spod trawy zapomnienia.\u201d Ten fragment Kroniki<\/em> jest fragmentem pisarsko wydestylowanym z pe\u0142nej, ci\u0119\u017ckiej od zdarze\u0144 biografii samego pisarza. Min\u0119\u0142a w\u0142a\u015bnie siedemdziesi\u0105ta pi\u0105ta rocznica jego urodzin. Erwin Kruk przyszed\u0142 na \u015bwiat 4 maja 1941 roku w Dobrzyniu ko\u0142o Nidzicy. Przyszed\u0142 na \u015bwiat w \u015bwiecie, kt\u00f3ry dla niego i na jego oczach stawa\u0142 si\u0119 anty\u015bwiatem, w kt\u00f3rym wszystkie prawa psychicznego ci\u0105\u017cenia i uczuciowej r\u00f3wnowagi zosta\u0142y zak\u0142\u00f3cone i pogwa\u0142cone, a co budzi\u0142o podejrzenie o zwi\u0105zki ze starym \u015bwiatem by\u0142o starannie karczowane tak, aby kraina Warmii i Mazur sta\u0142a si\u0119 krain\u0105 pust\u0105, bez Warmiak\u00f3w i Mazur\u00f3w. On sam, Erwin Kruk, by\u0142 takim zb\u0119dnym odrostem starego mazurskiego \u015bwiata, ludzko-le\u015bno-wodnego stanu, kt\u00f3ry\u00a0 by\u0142 tam od zawsze, ale kt\u00f3ry po wojnie topnia\u0142 w oczach. Mimo to nie sta\u0142 si\u0119 p\u0119dem nowego, trwa\u0142 i\u00a0 przetrwa\u0142, przechowuj\u0105c w sobie archaiczne znaki, prze\u017cy\u0142, mieszkaj\u0105c\u00a0 w nieprzytulnych internatowych i obcych pokojach a\u017c do lat sze\u015b\u0107dziesi\u0105tych, do czas\u00f3w studi\u00f3w na toru\u0144skiej polonistyce, uparcie szukaj\u0105c swojego miejsca na ziemi.<\/p>\n Studia filologiczne nie by\u0142y przypadkowe.\u00a0 Kruk hartowa\u0142 sw\u00f3j up\u00f3r w\u0142a\u015bnie w s\u0142owach, cz\u0119sto odwr\u00f3conych od \u015bwiata , \u201e milcz\u0105cych\u201d bo \u2013 jak potem napisa\u0142 \u2013 \u201eZ uporem milcz\u0119 przeciw upokorzeniu\u201d. Tak formowa\u0142a si\u0119 jego poetyka, tak oswaja\u0142 si\u0119 z m\u00f3wi\u0105cym milczeniem, i tak ostatecznie zacz\u0105\u0142 pisa\u0107, drukuj\u0105c najpierw pod pseudonimem Marek Doski w tygodniki \u201eNa prze\u0142aj\u201d w 1958 roku, \u017cyj\u0105c w \u015bwiecie, kt\u00f3ry \u017cy\u0142 w jego pami\u0119ci.<\/p>\n Pierwszy tom wierszy Erwina Kruka \u2013 Rysowane z pami\u0119ci<\/em> \u2013 ukaza\u0142 si\u0119 w 1963 roku. To, co t\u0119\u017ca\u0142o w milczeniu przez lata, co ros\u0142o w si\u0142\u0119 wewn\u0119trznego oporem i przekszta\u0142ca\u0142o si\u0119 w postaw\u0119 cz\u0142owieka wolnego, znalaz\u0142o tutaj sw\u00f3j wczesny, ale ju\u017c przecie\u017c dojrza\u0142y wyraz:<\/p>\n Tak mi\u0142o\u015b\u0107 do\u015bwiadczy\u0142a mnie zbyt wielka \u2013<\/p>\n i najpi\u0119kniej pokocha\u0142em \u015bmier\u0107,<\/p>\n krajobrazy z popio\u0142em, ze zw\u0119glonym s\u0142o\u0144cem:<\/p>\n i chyba osypi\u0105 si\u0119 na rzek\u0119, kt\u00f3ra zwi\u0119dnie<\/p>\n po korzenie ryb. Mo\u017ce spe\u0142ni\u0119 si\u0119 ziemi\u0105?<\/p>\n Pytanie postawione na pocz\u0105tku pisarskiej drogi, wyznacza to, co w ca\u0142ej p\u00f3\u017aniejszej tw\u00f3rczo\u015bci Erwina Kruka b\u0119dzie najwa\u017cniejsze:\u00a0 zwi\u0105zek s\u0142owa z obecno\u015bci\u0105 tu i teraz, z fizycznym i fizycznie odczuwanym trwaniem w \u015bwiecie realnym, z pejza\u017cem, z przestrzeni\u0105 znaczon\u0105 starymi, zacieraj\u0105cymi si\u0119 powoli drogami le\u015bnymi, z ziemia.<\/p>\n Erwin Kruk pisarz, cz\u0142owiek, poeta i prozaik powiedzia\u0142: zostaj\u0119. Powiedzia\u0142 to prosto, czuj\u0105c ci\u0119\u017car tego, co si\u0119 sta\u0142o z lud\u017ami, miejscami, rozpoznaj\u0105c bardzo wyra\u017anie znaczenie czasu przesz\u0142ego. Ju\u017c wtedy w jego tw\u00f3rczo\u015bci\u00a0 – cho\u0107 mo\u017ce nie wprost \u2013 nieustannie wybrzmiewa\u0142o przytoczone tutaj na pocz\u0105tku zdanie \u201eco mia\u0142o si\u0119 zdarzy\u0107, to ju\u017c si\u0119 zdarzy\u0142o\u201d. Na tym dramatycznym dokonaniu Kruk budowa\u0142 swoj\u0105 tera\u017aniejszo\u015b\u0107. Panorama \u015bwiata, kt\u00f3ry min\u0105\u0142 \u2013 p\u00f3\u0142nocnego jak cz\u0119sto m\u00f3wiono i pisano, szukaj\u0105c jakiej\u015b trafnej formu\u0142y dla pisarstwa Kruka\u00a0 – nie by\u0142a konstrukcj\u0105 literack\u0105, ale panoram\u0105 w\u0142asnego do\u015bwiadczenia biograficznego. Kruk ods\u0142ania\u0142 i robi to nadal nieustannie w swoim pisarstwie kolejne zas\u0142ony ukrywaj\u0105ce to, co przytuli\u0142o si\u0119 do paska w\u0105skiej mierzei \u201eMiedzy l\u0105dem a morzem\/Miedzy niebem a ziemi\u0105.\u201d Ods\u0142ania\u0142 drogi i bezdro\u017ca krainy Nod, kraju wygna\u0144c\u00f3w i b\u0142\u0105dz\u0105cych, kraju kt\u00f3rego jest mieszka\u0144cem.<\/p>\n O\u015b geograficzna kieruj\u0105ca uwag\u0119 ku p\u00f3\u0142nocnym przestrzeniom nasuwa analogi\u0119 z pisarstwem Faulknera, z jego pami\u0119ci\u0105 o zacieraj\u0105cym si\u0119 \u015bwiecie po\u0142udnia Ameryki. Ale to nie tylko czysto geograficzne podobie\u0144stwo. Kruk patrzy, widzi i my\u015bli podobnie do autora \u015awiat\u0142o\u015bci w sierpniu<\/em>. To jest ten sam trop prowadz\u0105cy do ocalenia i scalenia tego, co p\u0119kni\u0119te i zburzone.\u00a0\u00a0 Je\u015bli potraktowa\u0107 Faulknerowski \u015bwiat Po\u0142udnia jako wyrazist\u0105 wizj\u0119 powszechnych przemian wstrz\u0105saj\u0105cych dzisiejszym \u015bwiatem, to tw\u00f3rczo\u015b\u0107 Erwina Kruka – tak bardzo osobista- rozwija si\u0119 w tym samym kierunku.\u00a0 W tym zreszt\u0105 przejawia si\u0119 jej warto\u015b\u0107 uniwersalna. Bo tylko z g\u0142\u0119bokiego prze\u017cycia w\u0142asnej historii, ze zrozumienia historii lokalnej i czasu rodzinnego mo\u017ce wyp\u0142yn\u0105\u0107 rzeczywi\u015bcie g\u0142\u0119boki strumie\u0144 nios\u0105cy prawd\u0119 o cz\u0142owieku i \u015bwiecie. W tym znaczeniu tw\u00f3rczo\u015b\u0107 Erwina Kruka jest lokalna, \u201ep\u00f3\u0142nocna\u201d, wpisana w wewn\u0119trzne napi\u0119cia Warmii i Mazur oraz wsp\u00f3lna, powszechna, odnosz\u0105ca si\u0119 do ka\u017cdego.<\/p>\n Ta podw\u00f3jna prywatno-uniwersalna perspektywa jest stale obecna w tw\u00f3rczo\u015bci Erwina Kruka. Zaznacza si\u0119 w\u00a0 wydanej w 1976 roku powie\u015bci Pusta noc,<\/em> jest w tomie wierszy Moja p\u00f3\u0142noc<\/em> z 1977 roku i w nast\u0119pnych \u2013 Z krainy Nod,<\/em> w Znikaniu<\/em> i w niedawno wydanej, po dekadzie poetyckiego milczenia Nieobecno\u015bci.<\/em> Jednocze\u015bnie ta perspektywa zakre\u015bla granice wsp\u00f3lnocie mowy, my\u015bli i pami\u0119ci. Nie da si\u0119 bowiem \u2013 powiada Kruk \u2013 oddzieli\u0107 \u017cycia od g\u0142osu sumienia: \u201eKiedy ju\u017c nie wiadomo, co czyni\u0107,\/Ci\u0105gle jeszcze powtarzam: czy\u0144 dobrze, \/Bo kiedy zamilkniesz, zapomnisz g\u0142osu.\u201d Dlatego Erwin Kruk w poezji utrwala nieobecn\u0105 obecno\u015b\u0107, mierzy si\u0119 z niepami\u0119ci\u0105 w imi\u0119 porz\u0105dku trwania, porz\u0105dku utraconego domu, widoku z okna i ciep\u0142a z w\u0142asnego pieca. To nie\u0142atwe, bo czas nie zaciera \u015blad\u00f3w, on je tylko przes\u0142ania.<\/p>\n Gdy zamiast o mi\u0142o\u015bci pisz\u0119 o nieobecnych,<\/p>\n to\u00a0 nie po to, by \u015bmier\u0107 uwielbia\u0107,<\/p>\n ale by przywo\u0142ywa\u0107 tych, kt\u00f3rzy dalszego \u017cycia nie doznali.<\/p>\n Erwin Kruk jest pisarzem, kt\u00f3ry zawsze upomina\u0142 si\u0119 o tych, kt\u00f3rzy o sobie nic ju\u017c powiedzie\u0107 nie mog\u0105. Jego pisarstwo to pisarstwo \u017cywej pami\u0119ci, pami\u0119ci o tym, co \u201ebezbronnie ludzkie\u201d bo jak sam kiedy\u015b napisa\u0142: \u201eW s\u0142owie poetyckim przecie\u017c wci\u0105\u017c szuka swego wyrazu uczucie niezniszczalnej jedno\u015bci \u017cycia\u201d.<\/p>\n <\/p>\n <\/p>\n Poeta – niespodzianka<\/em><\/strong><\/p>\n \u00a0<\/em><\/strong><\/p>\n Laudacja wyg\u0142oszona 29 maja 2016<\/em><\/p>\n roku podczas wr\u0119czania Medalu im. ks. Jana Twardowskiego\u00a0 Adamowi Wadze\u00a0 <\/em><\/p>\n za najlepszy tomik poetycki 2015 roku \u201eSamosiew\u201d <\/em><\/p>\n Z rzadka co prawda ale zdarzaj\u0105 si\u0119 poeci \u2013 niespodzianki. W czym to si\u0119 przejawia w przypadku Adama Wagi? Po pierwsze w tym, \u017ce debiutancki tomik wierszy wyda\u0142 maj\u0105c 68\u00a0\u00a0\u00a0 lat. Po drugie ju\u017c t\u0105 pierwsz\u0105 ksi\u0105\u017ck\u0105 pt. \u201eObol\u201d wprawi\u0142 krytyk\u00f3w w zdumienie, a m\u00f3wi\u0105c dok\u0142adniej \u2013 w zachwyt. \u015awiadcz\u0105 o tym recenzje, kt\u00f3re si\u0119 ukaza\u0142y w\u00f3wczas, a tak\u017ce nast\u0119pne \u2013 po dw\u00f3ch kolejnych zbiorkach (\u201eChromaj\u0105c\u201d oraz \u201eSamosiew\u201d). Wyda\u0142 ich w sumie trzy. Nagrod\u0119 tegoroczn\u0105 otrzymuje za trzeci tomik \u201eSamosiew\u201d.<\/p>\n Tomik \u201eChromaj\u0105c\u201d w ubieg\u0142ym roku by\u0142 nominowany do nagrody g\u0142\u00f3wnej w Konkursie \u201eOrfeusza\u201d.<\/p>\n (Pierwsze wydanie \u201eObola\u201d mia\u0142o miejsce w 2007 roku (OW \u0141o\u015bGraf), za\u015b w 2012 roku nast\u0105pi\u0142o wydanie redakcyjne ksi\u0105\u017cki z nowel\u0105 Mariana Pilota pt. \u201ePostanowienia ko\u0144cowe\u201d.)<\/em><\/p>\n Adam Waga<\/strong>. Do niedawna nic nam nie m\u00f3wi\u0142o to nazwisko. Okazuje si\u0119, \u017ce to pseudonim literacki Klemensa G\u00f3rskiego. A m\u00f3wi\u0105c dok\u0142adniej Waga to rodowe nazwisko oraz nazwa rodzinnej miejscowo\u015bci.<\/p>\n Czym si\u0119 wyr\u00f3\u017cnia poezja Adama Wagi od wierszy innych autor\u00f3w? Pytanie zasadne. Inni przecie\u017c te\u017c pisz\u0105 wiersze, nierzadko bardzo dobre. W czym wi\u0119c tkwi tajemnica? Ano w tym, \u017ce on pisze tak, \u017ce a\u017c dech zapiera. W nich jest ponadto wiedza ca\u0142ego dotychczasowego \u017cycia. M\u00f3wi jakby na ostatnim oddechu, o sprawach najwa\u017cniejszych. M\u00f3wi o tym, o czym inni nie m\u00f3wi\u0105. Na dookoln\u0105 rzeczywisto\u015b\u0107 patrzy tak, jak inni nie patrz\u0105. Czytelnik zaskoczony momentalnie wie, \u017ce ma do czynienia z tre\u015bciami ogromnie wa\u017cnymi. I \u017ce nie mo\u017cna przej\u015b\u0107 obok nich oboj\u0119tnie. Te wiersze zmuszaj\u0105 do uwagi.<\/p>\n I to nie dlatego, \u017ce tre\u015b\u0107 ich ma charakter jakby po\u017cegnalny, rozliczeniowy z najbli\u017cszymi osobami rodziny\u2026 r\u00f3wnie\u017c ze sob\u0105, ale z powodu wyra\u017ce\u0144 o mocy zda\u0144 ostatecznych. To rozliczenie z \u017cyciem, kt\u00f3re powoli si\u0119 ko\u0144czy. Spojrzenie na nie jest wyraziste, w terminologii fotograficznej m\u00f3wi si\u0119 \u2013 ostre. To poezja zmuszaj\u0105ca wr\u0119cz do zatrzymania si\u0119, do refleksji, do przemy\u015blenia r\u00f3wnie\u017c swojego \u017cycia. Takie wiersze mo\u017ce sformu\u0142owa\u0107 tylko kto\u015b, kto zdoby\u0142 w \u017cyciu m\u0105dro\u015b\u0107. Utwory pisane s\u0105 j\u0119zykiem prostym, oszcz\u0119dnym, nawet surowym. Chce si\u0119 powiedzie\u0107 chirurgicznym w swej precyzji. Nie\u00a0 ma tu ozdobnik\u00f3w stylistycznych. Nic nie przykrywa ich tre\u015bci. \u017badnej warstwy wierzchniej nie musimy zdejmowa\u0107, by dosta\u0107 si\u0119 do cudownego mi\u0105\u017cszu prawdy \u2013 o cz\u0142owieku, o jego \u017cyciu, o \u015bwiecie. Taki j\u0119zyk wzbudza uznanie, a nawet podziw.<\/p>\n Adam Waga to cz\u0142owiek kt\u00f3ry z literatur\u0105, jako krytyk, redaktor, wydawca i poezji znawca, zwi\u0105za\u0142 bez ma\u0142a ca\u0142e swoje \u017cycie. Jako poeta ukry\u0142 si\u0119 pod pseudonimem i postanowi\u0142 zaprezentowa\u0107 czytelnikowi i krytykom tylko swoje wiersze.<\/p>\n Ten poeta od pierwszej linijki pierwszego zbiorku g\u0142osi prawd\u0119, staje po stronie prawdy \u2013<\/p>\n tak bardzo zafa\u0142szowywanej w obecnych czasach, zw\u0142aszcza w ostatnich latach. Widzimy jaki b\u00f3j trzeba toczy\u0107 ka\u017cdego dnia, by ocali\u0107 cho\u0107by odrobin\u0119 prawdy. Bardzo gorzko pisze o tym Adam Waga.<\/p>\n Oto fragment jego wiersza:<\/p>\n <\/p>\n Nasza mowa fa\u0142szywa,<\/em><\/p>\n swoje my\u015bli ukrywa.<\/em><\/p>\n Ka\u017cde \u201enie\u201d ma sto znacze\u0144<\/em><\/p>\n i tyle\u017c przeinacze\u0144.<\/em><\/p>\n Ka\u017cde \u201etak\u201d r\u00f3wnie\u017c k\u0142amie,<\/em><\/p>\n nosi oszustwa znami\u0119,<\/em><\/p>\n kluczy i ba\u0142amuci,<\/em><\/p>\n \u017ceby prawd\u0119 odrzuci\u0107.<\/em><\/p>\n <\/p>\n To g\u0142\u00f3wne zadanie dla poety. To misja, kt\u00f3rej nie wolno si\u0119 sprzeniewierzy\u0107. Adam Waga jest jej wierny.<\/p>\n Tak, gorzk\u0105 m\u0105dro\u015b\u0107 zawiera ta poezja. I kolejna ko\u0144cowa konstatacja jest ta, i\u017c kruche poetyckie s\u0142owo ma jednak wielk\u0105 moc.<\/p>\n Warto na koniec jeszcze przypomnie\u0107 przes\u0142anie Zbigniewa Herberta, kt\u00f3re tak bardzo koresponduje z omawian\u0105 przeze mnie poezj\u0105 Laureata: Kr\u00f3lestwem poety jest bezbronno\u015b\u0107 prawdy, od jej kropli kruszeje ska\u0142a i miecz.<\/em><\/strong><\/p>\n \u00a0<\/em><\/strong><\/p>\n \u00a0<\/em><\/strong>Janusz Adam Kobierski<\/em><\/strong><\/p>\n \u00a0<\/em><\/strong><\/p>\n \u00a0<\/em><\/strong><\/p>\n \u00a0<\/em><\/strong><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n<\/a><\/p>\n